کارشناسان سلامت تأکید دارند که اختلال نعوظ صرفاً یک مشکل جنسی نیست و میتواند به عنوان نخستین نشانهی هشداری برای بروز بیماریهای جدی مانند عوارض قلبیعروقی، دیابت نوع ۲ و اختلالات هورمونی باشد؛ از این رو سکوت در برابر این عارضه و عدم مراجعه به پزشک، فرصت تشخیص زودهنگام بیماریهای پنهان را از بین میبرد.
توانایی ایجاد یا حفظ نعوظ به هماهنگی دقیق عوامل جسمی، روانی، عصبی، هورمونی و عروقی وابسته است و بروز اختلال در هر یک از این بخشها میتواند منجر به ناتوانی جنسی شود. اگرچه این مشکل در سنین مختلف بروز میکند، اما با افزایش سن شایعتر میشود، به طوری که میان سنین ۴۰ تا ۷۰ سال، شیوع آن از مرز ۵۰ درصد عبور میکند. با این حال، برخی نظرسنجیها نشان میدهد نزدیک به ۲۰ درصد افراد بالای ۵۵ سال برای درمان این مشکل به متخصصان مراجعه نمیکنند.
مایکل جوزف بلاها (Michael Joseph Blaha)، متخصص قلب، در این باره میگوید: اختلال نعوظ اغلب نشانهای از بیماری زمینهای قلبی است.
این اختلال لزوماً علت تمامی بیماریهای مذکور نیست، اما ممکن است نخستین نشانهی بیرونی از اختلالات پنهان هورمونی، عروقی یا متابولیک باشد. پژوهشها نشان میدهند که اختلال نعوظ میتواند پیش از بروز برخی بیماریهای جدی ظاهر شده و به عنوان یک ابزار هشداردهنده عمل کند.
یکی از مهمترین ارتباطهای تأییدشده، رابطه میان اختلال نعوظ و بیماریهای قلبیعروقی است. تحلیل مجموعهای از پژوهشها حاکی از آن است که افراد مبتلا به اختلال نعوظ در مقایسه با سایرین، حدود ۱.۴ برابر بیشتر در معرض ابتلا به بیماریهای قلبیعروقی قرار دارند. این ارتباط ریشه در سلامت دستگاه عروقی بدن دارد؛ همانطور که داروهای گشادکننده عروق که برای درمان بیماریهای قلبی ابداع شده بودند، در بهبود نعوظ نیز مؤثر واقع شدند.
علاوه بر این، اختلال نعوظ ارتباط نزدیکی با دیابت نوع ۲ دارد. حدود ۵۰ درصد از مردان مبتلا به دیابت ملیتوس دچار نعوظ ضعیف هستند. بر اساس مطالعهای که در مجله علمی Frontiers in Clinical Diabetes and Healthcare منتشر شده است، این وضعیت نه تنها عارضهای از دیابت نوع ۲، بلکه نشانگری بالینی برای بیماریهای قلبی متابولیک محسوب میشود.
پژوهشهای تازه حتی ارتباط این مشکل با بیماریهای گوارشی از جمله سندرم روده تحریکپذیر و بیماریهای التهابی روده را نیز بررسی کردهاند. با وجود این شواهد، پژوهشگران تأکید میکنند که برای تبدیل اختلال نعوظ به شاخصی قطعی در غربالگریهای پزشکی، به کارآزماییهای بالینی بیشتری نیاز است، اما در حال حاضر نیز این مشکل باید به عنوان یک زنگ خطر جدی برای بررسی وضعیت سلامت عمومی فرد در نظر گرفته شود.
