مارگارت کوالی (Margaret Qualley) در آستانه اکران فیلم «عشق زندگی‌ات» از پذیرش زندگی و یافتن عشق در داشته‌های خود سخن گفت و آرون پی‌یر (Aaron Pierre)، هم‌بازی او، نیز تأکید کرد که تجربه عاشق شدن گاهی از نتیجه نهایی آن ارزشمندتر است.
کوالی پس از بازی در فیلم «عشق زندگی‌ات» درباره این پرسش صحبت کرد که آیا یافتن نیمه گمشده واقعاً هدف نهایی زندگی است یا می‌توان عشق را بدون وابستگی به حضور فردی دیگر نیز تجربه کرد.
این بازیگر ۳۱ ساله در گفت‌وگویی اختصاصی با ویل مارفوگی (Will Marfuggi) گفت: «نزدیک پایان فیلم، دیالوگ زیبایی هست که شخصیت کاترین کینر (Catherine Keener) می‌گوید و درباره عاشق زندگی خود شدن است. فکر می‌کنم ماهیت رنج، خواستن چیزی و نداشتن آن است و اینکه بتوانی آنچه را داری بپذیری.»
او در ادامه افزود: «گاهی این کار واقعاً آسان است و گاهی واقعاً، واقعاً سخت. اما باید در رها کردن و افتادن بهتر شد، با جایی که در آن هستی کنار آمد و زیبایی و عشق را در همان پیدا کرد.»
آرون پی‌یر که در این فیلم نقش مقابل و معشوق شخصیت کوالی را بازی می‌کند، از اهمیت تجربه عاشق شدن گفت؛ تجربه‌ای که به باور او، گاهی ارزشش بیش از سرانجام رابطه است.
بازیگر سریال «لنترنز» با اشاره به خاطره‌ای که کوالی تعریف کرده بود، گفت: «مارگارت مدتی پیش اشاره کرد که دوست عزیزی دارد که اسکیت‌بردسواری می‌کند و وقتی می‌افتد، خیلی راحت می‌افتد، چون برایش به تمرین تبدیل شده که به‌نوعی رو به جلو بیفتد. اینکه رشد، آن سوی این افتادن است.»
این نگاه، بخشی از مسیری است که شخصیت او، فلیکس، نیز در جریان داستان طی می‌کند. پی‌یر توضیح داد که پذیرش محدودیت‌های فرد در کنترل زندگی، نقشی اساسی در شکل‌گیری این شخصیت داشته است.
او گفت: «او تجسم حضور کسی بود که پذیرفته بود بهترین کار، دست کشیدن از کنترل است. فهمیده بود که تقریباً به اندازه‌ای که می‌خواست، بر زندگی‌اش کنترل ندارد و در واقع، وقتی آن کنترل را کاملاً رها کرد و صرفاً اجازه داد زندگی او را به هر جایی که قرار بود ببرد، در چارچوب تجربه خودش، همان‌جا بیشترین آرامش را پیدا کرد.»
پی‌یر درباره جذابیت این ویژگی برای خودش افزود: «این چیزی بود که واقعاً برایم هیجان‌انگیز بود.»
برای کوالی، که بنا بر متن خبر اوایل امسال از همسرش جک آنتونوف (Jack Antonoff) جدا شده، مهم‌ترین انگیزه پیوستن به فیلم، مسیر شخصیت مایا در فیلم‌نامه بوده است؛ شخصیتی که با عشق، فقدان و پذیرش زندگی خود روبه‌رو می‌شود.
او درباره فیلم‌نامه جولیا کاکس (Julia Cox) گفت: «فیلم‌نامه جولیا کاکس را دوست داشتم. دوست داشتم که مسیر مایا در عشق و فقدان و پذیرفتن زندگی‌اش چقدر پیچیده و آشفته بود.»
