همشهری آنلاین: باز لورمن، سه سال پس از نخستین فیلمش، نسخه‌ای امروزی از «رومئو + ژولیت» ساخت و دیالوگ‌های شکسپیر را به ورونا بیچِ امروزی منتقل کرد؛ جایی که خانواده‌های مونتاگ و کاپولت، دو خاندان رقیب و مسلح به اسلحه، درگیر خصومتی خونین بودند.
لورمن با دیدن عکسی از لئوناردو دی‌کاپریوی ۱۹ ساله در یک مجله، او را برای نقش رومئو مناسب دید. دی‌کاپریو در آن زمان برای بازی در فیلم «چه چیزی گیلبرت گریپ را می‌آزارد؟» نامزد اسکار شده بود. او به همراه پدرش هزینه سفر به استرالیا را شخصاً پرداخت کرد و دو هفته را در آنجا به تمرین و کارگاه بازیگری با لورمن گذراند.
پیدا کردن بازیگر نقش ژولیت دشوارتر بود. ناتالی پورتمن در ابتدا برای این نقش انتخاب شد، اما در ۱۳سالگی در کنار دی‌کاپریو بیش از حد کم‌سن به نظر می‌رسید. پورتمن بعدها درباره این تصمیم گفت: «استودیوی فاکس گفت انگار لئوناردو دی‌کاپریو دارد از من سوءاستفاده می‌کند.» لورمن سرانجام کلر دینز ۱۷ساله، بازیگر سریال «به اصطلاح زندگی من»، را برای نقش ژولیت انتخاب کرد. برای نقش پدران دو خانواده رقیب، برایان دنهی و پل سوروینو به گروه بازیگران پیوستند و جان لگویزمائو نقش تایبالت را بازی کرد؛ نقشی که کریستین بیل نیز برای آن تست داده بود.
سپس گروه برای فیلم‌برداری راهی مکزیک شد؛ جایی که روند تولید فیلم تقریباً به‌اندازه خود نمایشنامه آشفته و پرحادثه بود. توفان‌ها دکورها را ویران کردند و بیماری باعث شد فیلم‌برداری به مدت یک هفته متوقف شود. آلدُو سینیورتی، آرایشگر موهای بازیگران، نیز ربوده شد و پس از پرداخت ۳۰۰ دلار باج آزاد شد. با وجود همه این اتفاقات، گروه سرانجام فیلم را به پایان رساند.
شرکت فاکس فیلم «رومئو + ژولیتِ ویلیام شکسپیر» را اول نوامبر ۱۹۹۶ اکران کرد. نشریه هالیوود ریپورتر آن را اثری «هوشمندانه و خوش‌ساخت» توصیف کرد. این تجربه سینمایی ۱۵ میلیون دلاری در نهایت به فروشی معادل ۱۴۷ میلیون دلار در سراسر جهان رسید و نامزد اسکار بهترین طراحی هنری شد. این فیلم همچنین مسیر حرفه‌ای دی‌کاپریو را برای رسیدن به «تایتانیک» هموارتر کرد و باعث شد دینز نیز در چندین فیلم دیگر ایفای نقش کند.
لورمن ۲۵ سال پس از ساخت فیلم، همچنان از این‌که پروژه به سرانجام رسیده بود شگفت‌زده به نظر می‌رسید. او در آن زمان گفت: «این‌که اصلاً توانستیم این فیلم را بسازیم، واقعاً باورنکردنی است.»
