جنیفر گارنر (Jennifer Garner) با انتشار تصویری از دیدار دوباره‌اش با مایکل وارتان (Michael Vartan)، هم‌بازی و شریک عاطفی سابقش، بیست‌وپنجمین سالگرد آغاز سریال «الیاس» (Alias) را گرامی داشت.
گارنر این عکس را ۳۰ سپتامبر در قالب ویدیویی از خاطرات سریال در اینستاگرام منتشر کرد. در تصویر، او با لباسی مشکی در کنار وارتان دیده می‌شود؛ بازیگری که پیراهن دکمه‌دار آبی، کلاه بیسبال نیویورک متس و عینک به چشم داشت. این دو در سال ۲۰۰۳ و در فاصله ازدواج گارنر با اسکات فولی (Scott Foley) و بن افلک (Ben Affleck)، مدتی با هم رابطه داشتند.
گارنر در صدای روی ویدیو گفت: «آن‌ها تمام دنیای من بودند؛ گروه بازیگران و عوامل پشت صحنه، و هنوز هم هستند. بعد از تمام این سال‌ها، همچنان کنار هم بوده‌ایم. ما گروه کوچکی هستیم که در ۲۵ سال گذشته با هم همراه بوده‌ایم.»
سریال جاسوسی «الیاس» از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ در پنج فصل پخش شد. گارنر در این سال‌ها ارتباط نزدیکی با هم‌بازی‌های سابقش حفظ کرده است. ویدیوی او علاوه بر وارتان، تصاویری از ویکتور گاربر (Victor Garber)، ران ریفکین (Ron Rifkin)، مرین دانگی (Merrin Dungey) و جی.جی. آبرامز (J.J. Abrams)، خالق سریال، را نیز در بر می‌گرفت.
گارنر درباره تجربه بازی در این مجموعه گفت: «الیاس کاملاً خارج از محدوده تجربه‌های قبلی من بود. هیچ‌کس برای نقش‌های اکشن به من فکر نکرده بود. هیچ‌کس تصور نمی‌کرد بتوانم نقش زنی سرسخت را بازی کنم.»
او که اکنون مادر سه فرزند به نام‌های وایولت (Violet)، سرافینا (Seraphina) و ساموئل (Samuel) از ازدواج با بن افلک است، گفت ایفای نقش سیدنی بریستو (Sydney Bristow)، جاسوس سازمان سیا، «من را به‌عنوان یک انسان تغییر داد».
گارنر افزود: «بعد از بازی در نقش سیدنی، جور دیگری راه می‌رفتم. از اینکه بخشی از این مجموعه بودم، واقعاً افتخار می‌کنم.»
مایکل وارتان در سال‌های اخیر از فضای پررنگ هالیوود فاصله گرفته است. آخرین حضور سینمایی او در سال ۲۰۱۷ و در فیلم مستقل «جنایت در شهر کوچک» (Small Town Crime) بود. او در سال ۲۰۱۸ نیز به‌عنوان بازیگر مهمان در یکی از قسمت‌های کمدی شبکه سی‌بی‌اس، «خدا با من دوست شد» (God Friended Me)، حضور پیدا کرد.
وارتان در سال ۲۰۱۷ به انترتینمنت تونایت (Entertainment Tonight) گفته بود: «در بخش نخست دوران حرفه‌ای‌ام، بازیگری واقعاً ناامن بودم و برای اینکه بتوانم خوب بازی کنم، خیلی تقلا می‌کردم. هرچه سنم بالاتر می‌رود، این‌طور نیست که اهمیت کمتری بدهم، اما واقعاً کمتر نگران نظر دیگران درباره خودم هستم. کمتر به ظاهرم اهمیت می‌دهم و کمتر نگران چیزهایی هستم که در نهایت اهمیت چندانی ندارند.»
