روایت تلخ و امیدبخش امیلی کایزر از بخشش همسرش پس از فوت تراژیک فرزندشان

نگاهی به مسیر دشوار سوگواری و بازیابی زندگی مشترک پس از حادثه غرق‌شدگی

امیلی کایزر (Emilie Kiser)، اینفلوئنسر شناخته‌شده، در تازه‌ترین گفت‌وگوی خود در پادکست جی شتی (Jay Shetty) با عنوان «On Purpose» که در تاریخ ۱۷ ژوئن منتشر شد، با لحنی صادقانه از مسیر دشوار سوگواری و چگونگی بخشش همسرش، بردی کایزر (Brady Kiser)، پس از فوت تراژیک فرزند سه‌ساله‌شان، تریگ (Trigg)، سخن گفت.

این حادثه دردناک در ماه مه ۲۰۲۵ و زمانی رخ داد که بردی کایزر (Brady Kiser) در خانه به تنهایی مراقبت از تریگ (Trigg) و فرزند پنج‌هفته‌شان، تئودور (Theodore)، را بر عهده داشت که منجر به غرق شدن تصادفی تریگ شد. امیلی کایزر (Emilie Kiser) با یادآوری دوران پس از این فاجعه اظهار داشت که در ابتدا با خشم شدیدی نسبت به همسرش روبرو بوده، اما تغییر زاویه دید به او کمک کرده تا این بحران را پشت سر بگذارد.

او در بخشی از این مصاحبه گفت: «از همان ابتدا نسبت به او احساس خشم زیادی داشتم. اما چیزی که شیمی مغز و طرز فکر من را واقعاً تغییر داد، این بود که این اتفاق می‌توانست به همان آسانی برای من نیز رخ دهد. من می‌توانستم در جایگاه بردی باشم.» او تأکید کرد که پذیرش مسئولیت‌ها و درک شرایط همسرش، باعث ایجاد همدلی عمیق و واقعی در او شد.

تلاش برای بهبود رابطه و سوگواری مشترک

امیلی کایزر (Emilie Kiser) از حمایت بردی کایزر (Brady Kiser) در این دوران قدردانی کرد و توضیح داد که چگونه این دو توانسته‌اند با وجود درد سنگین از دست دادن فرزندشان، مسیر درمانی مشترکی را آغاز کنند. او افزود که حتی در روزهای اولیه پس از فوت تریگ (Trigg)، زمانی که نسبت به بقای رابطه مشترکشان تردید داشت، می‌دانست که می‌تواند همسرش را ببخشد؛ چرا که از او نیز انتظار بخشش مشابهی را داشت.

این زوج که در سال ۲۰۱۹ ازدواج کرده‌اند، طی بیش از یک سال گذشته با بهره‌گیری از جلسات مشاوره و تراپی، تلاش کرده‌اند تا ابزارهای لازم برای همیاری در سوگواری را بیابند. کایزر با تأکید بر اینکه اندوه ناشی از مرگ فرزند هرگز به طور کامل از بین نمی‌رود، تصریح کرد که اکنون به مرحله‌ای رسیده است که می‌تواند همزمان با وجود غم و اندوه، لحظاتی از شادی و آرامش را نیز در زندگی تجربه کند. او مفهوم «همزیستی احساسات» را این‌گونه توصیف کرد که فرد می‌تواند همزمان احساس حمایت، گناه، شادی و دلتنگی را تجربه کند و این ترکیبی از احساسات، بخشی از روند دائمی زندگی پس از چنین فقدانی است.