فیلم «Office Romance» با بازی جنیفر لوپز (Jennifer Lopez) و برت گلدشتاین (Brett Goldstein)، تلاشی برای روایت یک کمدی عاشقانه در محیط شرکتی است که به دلیل تمرکز افراطی بر ستایش فرهنگ «کار بیش از حد» و شیمی سرد میان بازیگران اصلی، در انتقال حس یک عاشقانه واقعی ناکام میماند.
این فیلم که به کارگردانی اول پارکر (Ol Parker) ساخته شده، داستان جکی (Jackie) با بازی جنیفر لوپز (Jennifer Lopez)، مدیرعامل یک شرکت هواپیمایی موفق در نیوجرسی، و دنیل (Daniel) با بازی برت گلدشتاین (Brett Goldstein) را روایت میکند که به عنوان مشاور حقوقی در همان شرکت مشغول به کار است. فیلمنامه این اثر که توسط خود گلدشتاین و جو کلی (Joe Kelly) نوشته شده، سعی دارد عشقی سوزان را میان دو همکار به تصویر بکشد که هر دو به شدت معتاد به کار هستند.
نکته آزاردهنده در ساختار روایی این فیلم، ستایش بیپایان از فرهنگ «کار بیش از حد» است؛ تا جایی که حتی در لحظات رمانتیک، شخصیتها به جای تمرکز بر یکدیگر، همچنان غرق در مسائل کاری هستند. اگرچه جکی و دنیل به عنوان دو شخصیت به شدت جذاب و خوشچهره معرفی میشوند، اما شیمی میان این دو بازیگر فراتر از «همکارانی که در پروژههای گروهی خوب همکاری میکنند» نمیرود و هرگز به سطح «عاشقان دلباخته» یا «نیمههای گمشده» نمیرسد.
در میان بازیگران، بتی گیلپین (Betty Gilpin) در نقش دستیار جکی، با بازی درخشان خود گوی سبقت را از بقیه میرباید و به عنوان ستاره واقعی این کمدی ظاهر میشود. همچنین جودی ویتاکر (Jodie Whittaker) در نقشی متفاوت به عنوان خواهر دنیل، تونی هیل (Tony Hale) و بردلی ویتفورد (Bradley Whitford) از دیگر بازیگران این اثر هستند که حضورشان میتوانست به بهبود فضای فیلم کمک کند، اما زیر سایه محوریت بیش از حد زوج اصلی، کمتر مورد استفاده قرار گرفتهاند.
فیلم با وجود درجهبندی سنی بزرگسال (Rated R) و تلاش برای نمایش جسورانه روابط، در عمل بسیار محافظهکارانه عمل میکند و اکثر ارتباطات فیزیکی شخصیتها را به تخیل مخاطب واگذار کرده است. در نهایت، «Office Romance» به جای آنکه روایتی از رهایی از بندهای زندگی کارمندی باشد، پایانی را ارائه میدهد که در آن «دوستت دارم» بلافاصله با «میخواهم با تو کار کنم» دنبال میشود. این فیلم برای کسانی که به دنبال یک عاشقانه کلاسیک و رهاییبخش هستند، شاید انتخابی ناامیدکننده باشد، اما برای طرفداران سبک زندگی ورکهولیک، میتواند یک پایان خوشِ کاری محسوب شود.
