در پی اشاره اخیر رهبر معظم انقلاب به تواناییهای ایران برای مقابله با ناوهای آمریکایی، بررسیها نشان میدهد زرادخانه متنوع موشکی و دریایی جمهوری اسلامی ایران ظرفیت وارد آوردن ضربات سنگین و مهلک به ماشین جنگی آمریکا در آبهای منطقه را دارد.
پس از تأکید اخیر رهبر معظم انقلاب اسلامی بر قدرت ایران در غرق کردن ناوهای آمریکایی، کارشناسان نظامی بینالمللی نیز اذعان دارند که با توجه به تنوع و گستردگی تسلیحات نیروهای مسلح، جمهوری اسلامی ایران از توان عملیاتی لازم برای تهدید جدی ناوهای هواپیمابر آمریکا برخوردار است. این توانمندیها که بخشی از آن در رزمایش اخیر نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در تنگه راهبردی هرمز به نمایش گذاشته شد، بر محور موشکهای بالستیک و کروز ضدکشتی و همچنین ابزارهای نوین نبرد دریایی متمرکز است.
بخش مهمی از این قدرت بازدارنده به موشکهای بالستیک ضدکشتی اختصاص دارد؛ تسلیحاتی پیشرفته که با حمله از ارتفاع بالا، قابلیت هدف قرار دادن اهداف متحرک دریایی را دارند. موشک «خلیج فارس» با برد حدود ۳۰۰ کیلومتر و سرجنگی سنگین، بهطور خاص برای انهدام کشتیهای بزرگ طراحی شده است. «ذوالفقار بصیر» با برد ۷۰۰ کیلومتر و سرعتی تا ۵ ماخ، از جستوجوگر اپتیکی برخوردار بوده و توان عبور از سامانههای دفاع الکترونیک را دارد. موشک «قاسم بصیر» با برد ۱۲۰۰ کیلومتر و سرعتی بیش از ۱۰ ماخ، از قابلیت نقطهزنی بالا در برابر جنگ الکترونیک برخوردار است و «قدر» نیز با بردی تا ۲ هزار کیلومتر و سرجنگی سنگین، یکی از گزینههای راهبردی ایران در نبردهای دریایی محسوب میشود.
در کنار بالستیکها، موشکهای کروز ضدکشتی نقش کلیدی در راهبرد دفاع دریایی ایران ایفا میکنند. این موشکها با پرواز در ارتفاع پایین و پنهانماندن از دید رادارها، تهدیدی جدی برای ناوهای متخاصم هستند. موشک کروز «ابومهدی» با برد بیش از هزار کیلومتر برای هدفگیری ناوهای بزرگ طراحی شده است. «نور»، «قادر»، «رعد» و «قدیر» هر یک با بردهای ۲۰۰ تا ۳۵۰ کیلومتر و سامانههای هدایت ترکیبی، توان شناسایی و رهگیری توسط سامانههای دفاعی دشمن را به حداقل میرسانند. موشک «نصیر» نیز با قدرت تخریب بالا و قابلیت شلیک از سکوهای ساحلی و دریایی، یکی دیگر از اجزای این زنجیره تهدید محسوب میشود.
توان ایران تنها به موشکهای بالستیک و کروز محدود نمیشود. پهپادهای انتحاری با بردهایی تا ۲ هزار کیلومتر، از جمله «شاهد ۱۳۶»، امکان اجرای حملات اشباعی و درگیر کردن سامانههای دفاعی دشمن را فراهم میکنند و مسیر را برای اصابت موشکها هموار میسازند. در کنار آن، شناورهای تندرو مسلح به انواع موشکها، با قابلیت نزدیک شدن سریع و حمله در مناطق حساسی مانند تنگه هرمز، بخش مهمی از دکترین نبرد نامتقارن دریایی ایران را تشکیل میدهند.
مجموع این توانمندیها نشان میدهد که جمهوری اسلامی ایران با اتکا به زرادخانه موشکی، پهپادی و دریایی خود، ظرفیت ایجاد تهدیدی چندلایه و پیچیده علیه ناوهای هواپیمابر آمریکا را در اختیار دارد؛ ظرفیتی که به باور کارشناسان، میتواند موازنه قدرت دریایی در منطقه را بهطور جدی تحت تأثیر قرار دهد.
