در حالی که در فضای مجازی و شبکههای اجتماعی، شکر اغلب به عنوان یک ماده سمی و بسیار مضر معرفی میشود، متخصصان تغذیه این دیدگاه را یک افسانه رایج میدانند و هشدار میدهند که حذف کامل آن بدون برنامه میتواند باعث محرومیت بدن از مواد مغذی ضروری شود، چرا که آسیبهای مرتبط با قند ناشی از مصرف بیشازحد و عادات غذایی نامناسب است، نه ماهیت خودِ ماده.
دکتر امیلی لیمینگ (Emily Leeming)، متخصص تغذیه در کینگز کالج لندن (King’s College London)، بر این باور است که تصور سمی بودن شکر، ناشی از نتایج اشتباهی است که کاربران پس از حذف شیرینیجات از رژیم خود به دست میآورند. در واقع، با حذف شیرینیهای فرآوریشده، کیفیت کلی رژیم غذایی بهبود مییابد و فضای بیشتری برای مصرف مواد غذایی طبیعی و فرآورینشده ایجاد میشود، اما این موضوع به معنای سمی بودن ذاتیِ شکر نیست.
دکتر لیمینگ (Emily Leeming) معتقد است فعالان فضای مجازی که شکر را عامل اصلی افزایش وزن، مشکلات قند خون و بیماریهای قلبی میدانند، به نتایج مطالعات کنترلشده دقت کافی ندارند. در تحقیقاتی که میزان کالری دریافتی در آنها ثابت نگه داشته شده است، رژیمهای غذایی حاوی مقادیر بالاتر شکر تأثیر منفی و چشمگیری بر کاهش وزن، سوختوساز بدن یا شاخصهای کلیدی سلامت نشان ندادهاند. او تأکید میکند که حذف میوهها، سبزیجات و غلات کامل از رژیم غذایی به بهانه وجود قند، از نظر تغذیهای غیراصولی است.
دلیل بدنامی شکر تا حد زیادی به کالری بالای مواد غذایی حاوی آن بازمیگردد. مصرف بیشازحد کالری میتواند باعث افزایش التهاب در بدن شود. همچنین، بالا بودن مزمن قند خون در طولانیمدت، تولید مواد سمی مرتبط با پیری یا همان AGEs را افزایش میدهد که با روند پیری و برخی بیماریها در ارتباط است. دکتر لیمینگ (Emily Leeming) توضیح میدهد که آسیبهای جدی ناشی از افزایش مزمن قند خون است، نه مصرف گهگاه مقدار کمی قند اضافه در یک رژیم غذایی متعادل.
بر اساس دستورالعملهای تغذیهای بریتانیا، مصرف روزانه قندهای آزاد (شکر افزودهشده به بیسکویتها، شیرینیها و آبمیوهها) نباید از ۳۰ گرم فراتر رود؛ اما قند موجود در میوههای کامل به دلیل دارا بودن فیبر و ریزمغذیها، در این دسته قرار نمیگیرند. این متخصص تغذیه با انتقاد از توصیههایی که حذف میوه از رژیم غذایی را به دلیل قند بالا پیشنهاد میدهند، آن را یک توصیه کاملاً اشتباه خواند که میتواند سلامت عمومی را به خطر بیندازد.
