با نزدیک شدن به هفتاد و نهمین دوره جشنواره فیلم کن، فهرست رسمی مدت زمان آثار بخش مسابقه نشان میدهد بیش از نیمی از فیلمها بیش از دو ساعت هستند و دستکم چهار اثر از مرز ۲ ساعت و ۳۰ دقیقه عبور کردهاند؛ نشانهای روشن از تغییر استاندارد زمان در سینمای معاصر.
در حالی که سال گذشته آلبرتو باربرا، مدیر جشنواره ونیز، از عادیتر شدن فیلمهای طولانی در سینمای مدرن سخن گفته بود، امسال نیز کن شاهد همین روند است. او پیشتر تأکید کرده بود که قالب سنتی ۹۰ تا ۱۲۰ دقیقه دیگر استاندارد غالب نیست و فیلمهایی با زمان ۲ ساعت و ۱۵ دقیقه تا ۲ ساعت و ۳۰ دقیقه به «استاندارد جدید بینالمللی» تبدیل شدهاند؛ تغییری که به گفته او تحت تأثیر پلتفرمهای نمایش آنلاین و روایتهای سریالی شکل گرفته است.
در بخش مسابقه اصلی جشنواره کن ۷۹، از میان ۲۲ فیلم، مدت زمان ۱۹ اثر اعلام شده و آمارها نشان میدهد اکثریت آثار بیش از دو ساعت هستند. طولانیترین فیلم این دوره «ناگهان» ساخته ریوسوکی هاماگوچی (Ryusuke Hamaguchi) با ۱۹۶ دقیقه، معادل ۳ ساعت و ۱۶ دقیقه است.
مدت زمان فیلمهای بخش مسابقه جشنواره کن ۷۹ به شرح زیر است:
«ناگهان» (ریوسوکی هاماگوچی) – ۱۹۶ دقیقه
«ماجراجویی رویایی» (والسکا گریزباخ Valeska Grisebach) – ۱۶۲ دقیقه
«توپ سیاه» (امبروسی/کالو Ambrosi/Calu) – ۱۵۷ دقیقه
«مردی از زمان خودش» (امانوئل مار Emmanuel Marre) – ۱۵۳ دقیقه
«فیورد» (کریستین مونجیو Cristian Mungiu) – ۱۴۶ دقیقه
«مینوتور» (آندری زویاگینتسف Andrey Zvyagintsev) – ۱۴۰ دقیقه
«ناشناخته» (آرتور هاراری Arthur Harari) – ۱۴۰ دقیقه
«داستانهای موازی» (اصغر فرهادی) – ۱۳۹ دقیقه
«محبوب» (رودریگو سوروگوین Rodrigo Sorogoyen) – ۱۳۵ دقیقه
«مولن» (لاسلو نمش László Nemes) – ۱۲۸ دقیقه
«گوسفند در جعبه» (هیروکازو کورهادا Hirokazu Kore-eda) – ۱۲۷ دقیقه
«بزدل» (لوکاس دونت Lukas Dhont) – ۱۲۰ دقیقه
«کریسمس تلخ» (پدرو آلمودوار Pedro Almodóvar) – ۱۱۱ دقیقه
«یادداشتهای ناگی» (کوجی فوکادا Koji Fukada) – ۱۱۰ دقیقه
«هیولای مهربان» (ماری کرویتزر Marie Kreutzer) – ۱۱۰ دقیقه
«گرانس» (ژان هری Jean Herry) – ۱۰۵ دقیقه
«زندگی یک زن» (شارلین بورژوا-تاکه Charlène Bourgeois-Tacquet) – ۹۸ دقیقه
«مردی که دوستش دارم» (آیرا ساکس Ira Sachs) – ۹۶ دقیقه
«سرزمین پدری» (پاوئو پاولیکوفسکی Paweł Pawlikowski) – ۸۲ دقیقه
مدت زمان فیلمهای «جشن تولد» ساخته لئا میزیوس Léa Mysius، «امید» به کارگردانی نا هونگ-جین Na Hong-jin و «ببر کاغذی» از جیمز گری James Gray هنوز به طور رسمی اعلام نشده است.
در بخش خارج از مسابقه نیز روند فیلمهای طولانی ادامه دارد. فیلم «آکی» به کارگردانی تیاگو گدس Tiago Guedes که در بخش «کن پریمیر» نمایش داده میشود، ۳ ساعت و ۲۰ دقیقه زمان دارد. همچنین «سامورایی و زندانی» ساخته کیوشی کوروساوا Kiyoshi Kurosawa با ۱۴۷ دقیقه در میان آثار بلند این دوره قرار گرفته است.
افزایش زمان فیلمها تنها به سینمای هنری محدود نمیشود. در سالهای اخیر آثار پرهزینه ۱۳۰ تا ۱۸۰ دقیقهای به یک هنجار تازه در گیشه جهانی تبدیل شدهاند. «قاتلان ماه کامل» ساخته مارتین اسکورسیزی Martin Scorsese با ۳ ساعت و ۲۶ دقیقه، «اوپنهایمر» اثر کریستوفر نولان Christopher Nolan با ۱۸۰ دقیقه و «یک نبرد پس از دیگری» از پل توماس اندرسون Paul Thomas Anderson با ۱۶۲ دقیقه از جمله نمونههای شاخص هستند.
در میان آثار پرفروش نیز فیلمهای بلند سهم قابل توجهی داشتهاند؛ «نگهبانان کهکشان بخش ۳» ۱۴۹ دقیقه، «اوپنهایمر» ۱۸۰ دقیقه، «آواتار: راه آب» ۱۹۲ دقیقه، «ویکد» ۱۶۰ دقیقه، «جان ویک: بخش ۴» ۱۶۹ دقیقه، «تلماسه: بخش دوم» ۱۶۶ دقیقه، «فرمول یک» ۱۵۶ دقیقه و آخرین قسمت «مأموریت: غیرممکن» ۱۶۳ دقیقه زمان داشتند.
به نظر میرسد مرز ۱۲۰ دقیقه که سالها به عنوان استاندارد طلایی سینما شناخته میشد، اکنون جای خود را به روایتهای بلندتر داده است؛ آثاری که در صورت موفقیت، جهان داستانی گستردهتری خلق میکنند و مخاطب را عمیقتر درگیر میسازند، اما در صورت ضعف ساختاری میتوانند تجربهای فرسایشی برای تماشاگر رقم بزنند.
